Alle mensen op datingsites zijn narcisten!

Tweelingzielen, complementair of supplementair of tegenpolen die elkaar aantrekken?

De manier waarop wij mensen een partner zoeken is door de komst van sociale media en datingsites enorm veranderd.

Heel vroeger trouwde je bijna altijd met de leukste jongen of meisje uit het dorp……

Vaak complementaire relaties van mensen met een gemeenschappelijke achtergrond. Dit levert vooral stabiele huwelijken op, die echter meestal niet spectaculair zijn.

De tegenpolen die elkaar aantrekken zijn het meest opvallend. Dit is een truc van de natuur op ‘vers bloed’ in een gemeenschap te krijgen. Kijk bijvoorbeeld na al die vakantieliefdes, onder het motto ‘wat je van ver haalt is lekker’.

Dat klopt, maar niet voor lang. Mensen vallen als een blok voor elkaar, juist vanwege de verschillen, de seks is geweldig, het nageslacht komt, maar de meeste van deze relaties zijn niet blijvend, omdat toekomstplannen en levensovertuigingen vaak te veel uiteenlopen.

Zelfs Romeo & Julia waren nooit gelukkig geworden op de lange duur, zeggen wetenschappers. Zij kwamen namelijk uit totaal verschillende achtergronden.

De supplementaire relatie is het ideaal van mensen anno nu. Veel overeenkomsten en dan nog een sur plus. Oftewel: 1 + 1 = 3 in plaats van ‘gewoon’ 2. Dan hebben we het geluk en de natuur aan onze zijde, want er is én overeenkomst én verschil. Dit zijn ook de paren die in een lange, innige relatie steeds meer op elkaar gaan lijken in positieve zin dan.

Het probleem is dat dit vaak pas blijkt na een aantal jaren, als er een gezin gevormd moet worden.

Dus streven we via digidating wel naar gelijkgestemden, maar als het een relatie wordt zonder ‘sur plus’ worden partners op den duur elkaar concurrenten en dat loopt ook fout. Waarom dan toch die zucht naar iemand die lijkt op onszelf?

Volgens Plato hebben de Goden ons in tweeën gesplitst en zijn we ons hele leven op zoek naar de andere helft. Narcissus dronk van water uit de rivier en lazerde erin omdat hij verliefd werd op zijn spiegelbeeld.

TIME Magazine heeft de huidige zoektochten van partners naar elkaar geanalyseerd.

En verhip: we zijn narcisten. We zoeken niet naar een ander, we zoeken naar onszelf. Naar iemand die is zoals wijzelf zijn. Tweelingzielen dus. Deze types hebben vaak het soort relatie van ‘niet zonder en niet met elkaar kunnen’.

Ook brengt deze vorm van daten met zich mee dat rijk met rijk trouwt en arm met arm en er zodoende weer klasseverschillen ontstaan.

In het kader van de voortplanting dus niet zo heel geschikt, want de natuur is gebaat bij diversiteit. Het is in het belang van de soort dat genen afwijken.

Het lijkt er dus op dat ons selectieproces van nu in strijd is met de wetten van Moeder Natuur.

Onderzoeken hebben aangetoond dat het zogenaamde Michelangelo-effect ideaal is. Deze is meestal supplementair. Mensen herkennen veel van zichzelf in de ander, maar slijpen elkaar ook bij wat betreft hun mindere (lees: van elkaar afwijkende) eigenschappen.

Echter er is ook een voordeel. Doordat we steeds meer een ‘global village’ worden, iedereen woont via internet namelijk bij je om de hoek, ontstaan er ook steeds meer internationale c.q. interraciale relaties. Helaas, pindakaas, u voelt en al: deze relaties leveren wel mooie kinderen op, maar meestal geen zilveren bruiloft!

Lees ook:Soulmates zijn verre van de ‘perfecte match’
Lees ook:We vallen helemaal niet voor ‘de ware’, maar voor ‘de foute’
Lees ook:‘In 5 minuten zie je of een stel bij elkaar blijft of niet’
Lees ook:Mooie mensen zijn minder ziek
Lees ook:Waarom tegenpolen elkaar aantrekken (en ook weer afstoten)

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>