Kind lijdt onder scheiding

De raad voor de kinderbescherming heeft onderzoek laten doen naar kinderen van gescheiden ouders. Maar liefst 70.000 kinderen krijgen per jaar te maken met een scheiding. En wat blijkt?

Deze kinderen roken, blowen en drinken meer en doen het slechter op school dan kinderen van ouders die nog samen zijn. Ook is de kans dat zij later zelf ook scheiden groter. Eén op de vijf kinderen heeft op een gegeven moment zelfs geen contact meer met één van de ouders, meestal de vader.

Bijna 85% van de kinderen krijgt te maken met een stiefouder, meestal is dat een stiefvader. Deze kinderen hebben minder last van problemen als angstgevoelens en depressie, maar doen het uiteindelijk beter op school. Waarschijnlik omdat de komst van een nieuwe stiefouder weer structuur brengt binnen het gezin. Ook al hebben kinderen door de komst van zo’n nieuw gezinslid ook weer veel te verwerken.

Moet zo’n onderzoek je tegenhouden in de beslissing om te gaan scheiden? Nee, natuurlijk niet. Maar doe het op zo’n manier dat je nog goed contact onderhoudt met de uitwonende ouder. Als het contact met beide ouders goed is en de ouders ook goed met elkaar overweg kunnen, is het voor het kind meestal geen probleem en zal het heus niet in de goot belanden met een spuit in de arm.

Trouwens, structuur is ook heel goed te bereiken met één ouder. Daar heb je niet altijd twee inwonende ouders voor nodig.

Lees ook:Amicaal scheiden schaadt de kinderen ook
Lees ook:Scheiden schaadt kinderen niet (?!)
Lees ook:Herrie in de tent is erger dan scheiding voor kids
Lees ook:Kind van gescheiden ouders – deel II
Lees ook:Vooral vrouwen tweede leg

Heb jij Relatie.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!

Door Sill Bruijn op zo 04 nov 2007 om 13:18, in de categorie Scheiden & lijden.

19 Reacties Permalink

Geplaatst door Theo Richel op 4 november 2007 om 19:05

‘Moet zo’n onderzoek je tegenhouden….. nee natuurlijk niet’ Het gaat immers alleen om jouw geluk, als je daarvoor het geluk van je kinderen moet opofferen, jammer toch, dat moet dan maar.. Dit is één studie naar de gevolgen van scheiding, ik ken er meer dan 120 en ze wijzen allemaal dezelfde kant op: scheiden is een ramp voor kinderen, ouders en maatschappij. Ze zijn alleen in heel zeldzame gevallen zinvol, en je mag rustig zeggen dat dat niet geldt voor 90% van de huidige scheidingen. Uit onderzoek is bekend dat mensen die onder druk van de omgeving besloten om niet te scheiden 5 jaar later daar zeer blij om waren.
Je opmerking ‘Trouwens, structuur is ook heel goed te bereiken met één ouder’ is ongeveer net zo waar als de opmerking dat je in de Sahel best heel goed kunt eten als je je best maar doet. Het is simpelweg niet waar: kinderen die niet in een gezin met hun twee biologische ouders opgroeien zijn structureel slechter af. Dat is juist waar dat onderzoek om ging – al wordt dat voortdurend verdoezeld – een moeder alleen kan wel zorgen voor voedsel en kleding, maar opvoeding is nog wel wat meer dan dat. Als er geen biologische vader is, dan neemt de kans toe dat kinderen in (semi-) criminele sferen terecht komen.

Antwoord op deze reactie

Geplaatst door miesje op 5 november 2007 om 8:08

Maar als ouders voor de kids bij elkaar blijffen met ale gevolgen van dien lijden daar de kids veel meer onder want waar geen liefde meer is is ruzie en elende en dat is hellemaal niet goed voor de kids ….
laat de wetenschapers daar eens onderzoek naar doen naar ouders die bij elkaar blijffen voor de kids ?

Geplaatst door Theo Richel op 5 november 2007 om 9:30

Dat onderzoek is al lang gedaan, en daar is uit naar voren gekomen dat bij elkaar blijven voor de kinderen in 90% van de gevallen de beste oplossing is. Er wordt nu veel te makkelijk gescheiden. Het is alleen goed om uit elkaar te gaan als beide partners elkaar verrot slaan. Maar dat komt niet zo vaak voor. De redenen waarmee men nu uit elkaar gaat slaan nergens op: ‘We spraken niet meer met elkaar’ of ‘Het vuur was uit onze relatie’ . Dat zal allemaal best waar zijn, maar is volstrekt onvoldopende redenen om je kinderen bloot te stellen aan de ellende van een scheiding.

Nicklas:
20 januari 2010 om 12:50

Helemaal mee eens!

Antwoord op deze reactie

Geplaatst door Eric op 5 november 2007 om 10:26

Bij onze onvermijdelijke scheiding, daarover geen discussie, hebben we het belang van onze kinderen voortdurend laten prevaleren boven gekwetste trots, woede en tranen. Ze hebben nooit gemerkt dat er problemen waren.
Het belang van de kinderen eist een werkelijk volwassen omgang met de situatie. We hebben nu een co-ouderschap, de verdeling is precies 50%-50%. Ze zien hun ouders nog steeds als een geheel, weliswaar verdeeld over twee huizen. Heilig is het principe dat de ene ouder nooit iets negatiefs over de andere zegt en dat ze nooit een keuze hoeven maken tussen de ene of de andere ouder.
Wat ik wil zeggen is dat je er als scheidende ouders heel veel aan kunt doen om de kwalijke gevolgen voor je kinderen te beperken. Het vereist dat je je emoties niet met je kinderen deelt en hun recht erkent om een volwaardige band met de andere ouder te behouden. Je pijn zul je desnoods bij een psychotherapeut moeten zien te verwerken, maar nooit via je kinderen. Dit is de oorzaak van leerstoornissen, gedragsstoornissen en andere ellende.

Geplaatst door Theo Richel op 5 november 2007 om 10:51

Dat klinkt mooi Eric, maar ik begrijp dat het voor kinderen beter is om juist wel te zien waarom de ouders uit elkaar gaan, dan begrijpen ze de redenen er achter beter.

Hoe lang zijn jullie al gescheiden?

Geplaatst door Hanna op 5 november 2007 om 10:56

Beste Theo, je opmerking dat een vrouw alleen niet voor structuur kan zorgen, maar alleen voor kleding en voedsel stuit me werkelijk tegen de borst. Ik ben zo’n alleenstaande moeder en sinds de scheiding heb ik de kinderen meer structuur kunnen geven dan daarvoor. Ze zijn zeer opgeknapt, zitten lekker in hun vel en doen het prima op school. Ze hebben ook een goede verstandhouding met hun vader. Wat is hier verkeerd aan?

Geplaatst door Theo Richel op 5 november 2007 om 11:18

Beste Hanna,

Ik ken uiteraard jullie individuele geval niet, maar ik ken wel heel veel moeders die het met je eens zijn. Zij vinden dat er op deze manier een goede oplossing is gevonden. Als je dan met de kinderen gaat praten of met de vaders dan ontstaat vaak een heel ander beeld.
En inderdaad, een vrouw heeft doorgaans meer moeite om haar kinderen in het gareel te houden dan een vader. Allebei hebben ze hun eigen typische vaardigheden, en een kind dat maar door een ouder wordt opgevoed komt dat andere deel tekort.
Ik heb een tijdje terug een overzicht van de wetenschappelijke literatuur op dat vlak vertaald. Als je me je emailadres stuurt dan stuur ik je een kopietje van die PDF (mijn emailadres is theo@richel.org

Geplaatst door L.Koppenol op 5 november 2007 om 11:44

Goede studie hebben ze hier jaren laten liggen. Niets mee gedaan in familierecht. Ten koste van en dat komt er nu wel uit duizenden kinderen, die ook instanties en hulpverleners nota bene, min of meer in de steek hebben gelaten. Immers een getennis met de Zaak Savanna deze week nog toont nu gelukkig aan plus de uitspraak van de O.v.J. (O.M.) dat instanties niet hebben samengwerkt en dat aan de orde is de kenmerken van mensen met die specifieke stoornis. Een ernstige geestesstoornis wat dan -borderlinesyndroom- van die moeder IS.
Echter dat ze hier zo eigengereid waren ook de familierechters te lande plus de ggz om dan maar niks te melden en die kinderen of bij geboorte al de dupe laten worden of daarvoor al door vaders van kinderen onterecht aan de kant te lazten zetten, middels in gevallen mij bekende valse verklaringen of rapportages waar geen fluit van klopt ook, is Godsschandalig. Zodra bekdn is waar je mee van doen hebt te weten borderline bij moeders, moet je al aan waarheidsvinding gaan doen. Die mensen hebben manipulatie als KENMERK, en ja dat loopt als een rode draad erdoorheen. Vele werkers realiseren niet dat zij letterlijk bedrogen worden door zulke dan eenzijdig ouders. Die wellicht niet eens gezag zouden moeten kunnen krijgen. Volgens ons B.W.
Dat noemen ze in stand houden van kindermishandeling en zonder rechten zetten op afstamming onterecht ook nota bene. Identiteitsgestoorden en alweer borderliners zal dit opleveren en heeft dat al gedaan.
Met andere woorden ze kunnen velen wel degelijk stoppen en voorkomen dat dit aan de orde blijft, met vermiste kinderen verdonkeremaand door een systeem en werkers die bang zijn om te vallen. Omdat ze weten wat hier fout ZIT.

Geplaatst door Theo Richel op 5 november 2007 om 11:56

De studie waaraan ik refereer is niet dezelfde als waar Koppenol blijkbaar naar verwijst. Ik verwijs naar een studie van de Engelse denktank Civitas. Hier is een mooi opstapje over het belang van vaders: http://www.civitas.org.uk/hwu/fathers.php

Geplaatst door Trijntje op 5 november 2007 om 19:09

Theo, ik weet niet precies hoe ik dit moet opvatten. Ik krijg het idee dat je mannen en vrouwen nogal over één kam scheert. Iedereen is anders. Niet alleen mannen kunnen hun kinderen in het gareel houden en het is zeker niet zo dat de “typische vaardigheid” van vrouwen ‘zorgen voor kleding en voedsel’ is. We wonen niet meer in de oertijd. Feit blijft dat mensen scheiden, om wat voor reden dan ook. Gezien ook je reactie op het stukje ‘waarom vrouwen huilen’ krijg ik het idee dat je een nogal laagdunkend beeld van vrouwen hebt. Slechte ervaringen misschien?Correct me if i’m wrong..

Geplaatst door Theo Richel op 5 november 2007 om 19:30

Beste Trijntje, je maakt het jezelf nogal makkelijk door te vluchten in allerlei clichés. Ik heb geen lage dunk van vrouwen. Ik scheer niet iedereen over een kam. Tussen mannen en vrouwen zijn een heleboel overeenkomsten EN verschillen. We hebben ons de afgelopen decennia aan laten praten dat die verschillen er niet zijn en dat alles wat een man kan een vrouw ook kan/wil en vice versa. dat is dus niet zo.
Dat wil niet zeggen dat er nooit een vrouwelijke vuilnisphaler zal zijn of een mannelijke kinderoppas, sterker nog, die zijn er al, en dat is prima zolang die mensen daar zelf voor gekozen hebben. maar het zullen er nooit veel worden omdat die beroepen blijkbaar doorgaans vooral net een ander geslacht aanspreken. Ik heb daar geen moeite mee, maar onze overheid wel, die blijft maar trekken dat mannen moeten gaan strijken en vrouwen fulltime moeten gaan werken. Dat wil de meerderheid niet, en het doet er niet toe of je dat goed of slecht vindt, het is een gegeven. Uit de voortdurende mislukking van die compagnes concludeer ik dat mannen en vrouwen zo hun eigen domein hebben, en als ze zich daar gelukkig voelen, dan zie ik niet wat er aan zou moeten worden gedaan. En slechte ervaringen? Ik ben gelukkig getrouwd en heb vier kinderen waar ik zielsveel van hou (en de liefde wordt beantwoord ook).

Geplaatst door Trijntje op 6 november 2007 om 9:49

Theo, daar ben ik het uiteraard mee eens. Vrouwen en mannen verschillen EN komen overeen op bepaalde gebieden. Daar torn ik ook niet aan. Maar, met alle respect, ik vind dat je nogal ver gaat in het afkeuren van de stelling dat structuur ook met een één ouder gezin te bereiken valt. En natuurlijk is een kind het meest gebaat bij een twee oudergezin, MITS dat een gelukkig getrouwd stel is, zoals dat bij jou thiuis het geval is. Mocht dat niet zo zijn en er is van alles geprobeerd om ‘het’ goed te maken, dan is het voor iedereen beter als er een andere volwassen oplossing wordt gezocht.

Geplaatst door Marco Polo op 6 november 2007 om 10:13

Interessant, de vraag of een stel gelukkig moet zijn samen om hun kind goed te laten opgroeien. Hoe gelukkig? Mag het ook een gelukkige vriendschap zijn?

Geplaatst door Trijntje op 6 november 2007 om 10:32

Ik bedoel daarmee dat er geen spanningen behoren te zijn in een gezin, in zoverre dat een kind daar last van heeft. Als je samen besluit een kind op te voeden, getrouwd of niet, of op vriendschappelijke basis, lijkt me dat een belangrijk doel.

Geplaatst door Theo Richel op 6 november 2007 om 11:05

De vraag of een alleenstaande ouder voldoende structuur kan bieden dient met ja te worden beantwoord, in principe kan één ouder het ook, alleen lukt het blijkens onderzoek de meeste gewoon niet. Nogmaals, ik heb een overzicht van plm 120 studies vertaald dat daar geen twijfel over laat bestaan: alleenstaande ouders (in de praktijk: moeders) slagen er om allerlei redenen niet in om voldoende structuur te bieden. Vaderloos opvoeden levert doorgaans een slechter resultaat op dan door beide ouders opgevoed worden. Ik zal de studie op het net zetten en de link hier posten.

Dan Marco Polo over de liefde. Dat is een heel mooi fenomeen, maar nogal overschat. Als je geluk wilt, of veel sex en drank, whatever dan staat wat mij betreft de wereld voor je open, no limits, je gaat je gang maar. En als je je partner beu bent, wel, dan neem je toch gewoon een ander? Prima.
Maar zodra er kinderen komen wordt jouw geluk/genot plotsklaps een stuk minder belangrijk. Dan komt dat kind op de eerste plaats, en dan slik je je behoeften maar een decennium of twee in.
Wederom uit onderzoek (vraag Ed Spruijt van de Universiteit van Utrecht maar) is bekend dat het helemaal niet zo nodig is dat een kind in een gelukkig gezin opgroeit. Als de ouders elkaar echt de tent uitmeppen, dag en nacht, dan wordt het eens tijd om over een scheiding te gaan denken, maar een goede scheiding is nog altijd veel slechter dan menig slecht huwelijk. Bovendien verwarren vrouwen (die doorgaans het initiatief nemen tot een scheiding) hun geluk nogal eens met dat van de kinderen. Als zij zich onmgelukkig voelt dan hoeven de kinderen dat nog niet zo te ervaren.
Oh ja: ik heb ook nog een heel mooi stuk van een amerikaanse scheidingsconsulente vertaald over hoe de aanloop van zo’n scheiding – doorgaans om weinig tot niets – verloopt. Ik zal beide stukken terug op het net zetten en hier de links posten.

Geplaatst door Theo Richel op 6 november 2007 om 11:23

Overzicht van studies naar effecten vaderloosheid:
http://www.richel.org/brokenlink/PDF/civitasnl.pdf

En een vertaald hoofdstuk uit een boek van Michelle Weiner-Davis (Google die naam maar): http://www.richel.org/brokenlink/PDF/Voorkom%20die%20scheiding.pdf

Geplaatst door Marco Polo op 6 november 2007 om 22:07

@Theo, ik ben het volledig met je eens, vandaar mijn opmerking over vriendschap. Vrouwen zijn nogal eens geneigd om de kinderen als verlengstuk van zichzelf te zien. Letterlijk dus eigenlijk. Kind moet mee als moeder gaat. En de vader heeft dan het nakijken. De Nederlandse wetgeving werkt daar ook stevig aan mee.

Geplaatst door Tamara op 3 november 2008 om 10:24

Hallo.

Ik ga ook ff meediscuseren…
Ik zou eerst eens wat uitleg geven.
Ik heb een relatie met de vader van mijn kind. Maar de relatie wil niet vlotten.
Volgens hem doe ik niets goed.
Speelgoed vind hij rommel. En dus loopt dat iedere keer uit op… Ja spullen door de kamer gooien en schelden en vloeken waar de kleine bij is. Ik vind dit voor een kind niet gezond. Moet ik daarom door de statestieken maar bij mijn vriend blijven???
Terwijl dit al geen gezonde verstandhouding is? Nou ik weet wel zeker dat ik mijn kind meer stabiliteit en al t andere kan bieden als ik een alleenstaande moeder ben.
Ik heb hier alles al voor geprobeerd..
En heb heel me energie alles, echt alles geprobeerd om de relatie op een normaal/beter spoor te krijgen.
Maar geen veranderingen. Dus vind ik niet dat je alle relaties/gezinnen onder een kam kan scheren! Vrouwen kunnen er wel degelijk alles aan doen om goed voor hun kind te zorgen. Zelfs zonder man!