Nee zeggen, dat is pas opvoeden

Wat is er toch met al die ouders aan de hand? Ze hebben geen overwicht over hun door en door verwende grut en gaan zelfs met ze in discussie alsof het volwassenen zijn.

Terwijl die kinderen alleen maar meer willen, verder zullen gaan en nog ongestructureerder in het leven komen te staan. Nee zeggen, schrijft hoogleraar pedagogiek Micha de Winter voor…………….

‘De weerzin om de strijd aan te gaan met de kinderen is stuitend. Als je altijd maar toegeeft en geen duidelijkheid schept voor een kind, dan vind ik dat grenzen aan mishandeling,’ aldus de hoogleraar. Goed, duidelijke taal. Helemaal mee eens. Maar hoe komt het dan dat mensen toch blijven toegeven en weggeblazen worden door hun eigen veeleisende, dreinende, zeikende en zeurende kids?

Schuldgevoel. Omdat beide ouders werken, schuldgevoel omdat de ouders zijn gescheiden en afkeer van de eigen strenge opvoeding zijn de belangrijkste oorzaken voor de constante toegeeflijkheid, blijkt uit gesprekken met deskundigen en ouders. Ze zijn bang om conflicten aan te gaan met hun kinderen, vinden afwijzen vervelend en willen teleurstellingen zoveel mogelijk voor komen.

Nee, teleurstellingen, daar leer je ook niets van en die komen later in het leven ook niet voor. Pfff Gelukkig maar he?

Lees ook:Ouders van nu kunnen niet meer opvoeden
Lees ook:1e kind: mijlpaal in het leven, maar dood in de pot voor de romantiek
Lees ook:Kinderkampen zitten volgeboekt!
Lees ook:Daten met een alleenstaande moeder
Lees ook:Met kinderen ga je meer op je ouders lijken

Heb jij Relatie.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!